ЗАПАВЕТ

Я крочу пясчанай дарогай

Між жытнёвых залочаных хваль.

Мой край падарыў мне так многа:

Бяры, зберажы, не губляй!

Мо шлях той, стаптаны, аджыў усё –

І славу, і сілу ў радках.

На брук трэба выйсці – машыны,

Нанова пакажуць мне шлях.

Але не жадаю нанова!

Хачу, як Купала-паэт,

Пакрочыць сцяжынкай жытнёвай

І родны пачуць запавет:

“Бяры, зберажы, не губляй.

Знарок не зрабіць той красы,

Дык дужа яе не змяняй,

Хай, крытыкі вернуць насы”.

І жыццё разглядзеўшы цвяроза,

Пакрочу з лёгкасцю ўслед,

Туды, дзе пад белай бярозай,

Пяро мне пакінуў паэт.